قطره‌ای از دریا، شعله‌ای از حرام روایتی از ضرورت تغییر نگاه به مصرف آب و برق

گاهی یک لامپ روشن در روز روشن، یا آبی که بی‌هدف از شیر جاری می‌شود، فقط یک عادت غلط به نظر می‌رسد. اما اگر از دریچه آیات و روایات نگاه کنیم، این «قطره‌ها» و «شعله‌ها» روایتی دیگر دارند؛ روایتی از ناسپاسی، امنیت ملی و حتی خویشاوندی با شیطان.
اسراف، خط قرمز قرآن قرآن کریم در ساده‌ترین و روزمره‌ترین رفتارها، مرز روشنی ترسیم می‌کند: «کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ»؛ بخورید و بیاشامید، اما اسراف نکنید که خداوند مسرفان را دوست ندارد.این آیه، که در سوره اعراف آمده، نشان می‌دهد که لذت بردن از نعمت‌های حلال، زمانی ارزش دارد که با میانه‌روی همراه باشد. اما وقتی از این حد عبور می‌کنیم، از محبت الهی فاصله می‌گیریم.آیه دیگر، هشدار را به سطحی هولناک‌تر می‌برد: «وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ کَانُوا إِخْوَانَ الشَّیَاطِینِ»؛ و هرگز تبذیر مکن که تبذیرکنندگان، برادران شیطانند . این تعبیر تند نشان می‌دهد که ریخت‌وپاش و هدر دادن نعمت، فقط یک اشتباه مالی نیست، بلکه هم‌راهی با جبهه مخالف خداوند است.
روایتی از نعمت‌های از دست رفته ائمه معصومین (ع) نیز با ظرافت، پیامدهای اسراف را در زندگی روزمره توضیح داده‌اند. امام صادق (ع) فرمودند: «الْإِسْرَافُ یُورِثُ الْفَقْرَ»؛ اسراف، فقر را به دنبال می‌آورد. یعنی اگر امروز با روشن گذاشتن بی‌هدف وسایل برقی یا مصرف بی‌رویه آب، به استقبال فقر می‌رویم، فقط اقتصادمان نیست که آسیب می‌بیند، بلکه «برکت» از زندگیمان رخت برمی‌بندد.رسول خدا (ص) حتی به مصداقی عینی اشاره کردند و فرمودند: «چراغ‌ها را خاموش کنید… چرا که ممکن است شعله روشنی خانه‌ای را به آتش بکشد». این روایت، فراتر از یک توصیه ایمنی، نگاه ما را به «انرژی» به عنوان یک امانت پرمخاطره تغییر می‌دهد.
صرفه‌جویی، جهاد مدنی امروز، مسئله آب و برق از یک موضوع فردی خارج شده و به دغدغه‌ای ملی تبدیل شده است. رهبر شهید امت نیز با اشاره به آمارهای تکان‌دهنده، تأکید داشتند که اسراف در انرژی، یعنی ۲۲ درصد تلفات آب خانگی و مصرف بیش از دو برابر انرژی نسبت به میانگین جهانی، ما را به عقب می‌راند و جامعه را دچار مشکلات اقتصادی می‌کند.به همین دلیل، صرفه‌جویی را نه یک کار اختیاری، بلکه «نوعی جهاد مدنی» و «مسئولیت‌پذیری جمعی» دانسته‌اند؛ زیرا هر قطره آب صرفه‌جویی شده، یعنی منابعی که برای آینده‌مان ذخیره می‌شود و از تحمیل هزینه‌های سنگین بر بیت‌المال جلوگیری می‌کند.پس هر بار که می‌خواهیم شیر آب را بی‌جهت باز بگذاریم، یا چراغی را در روشنایی روز روشن کنیم، به یاد آوریم که این عمل، تنها یک عادت غلط نیست؛ تجاوز از حد الهی، هم‌نشینی با شیطان و خیانت به سهم نسل‌های آینده است. وقت آن رسیده که با «اقتصاد» و میانه‌روی، هم قدر نعمت‌های خدا را بدانیم و هم از گرفتاری در آتش خشم و کمبود نجات یابیم.